Ένα ζυμαράκι στον πάγκο

Όταν βλέπω στον πάγκο της κουζίνας μου μια κουβερτούλα και ξέρω πως κάτω απ’ αυτήν ένα ζυμαράκι ζεσταίνεται, ξεκουράζεται και φουσκώνει, αισθάνομαι γαλήνη.

Πάμε όμως να τα πάρουμε από την αρχή.

Πριν τα παιδιά, η κουζίνα ήταν η ψυχοθεραπεία μου. Έμπαινα χωρίς πρόγραμμα και χωρίς όρια, ανάλογα με τα κέφια μου. Άλλοτε με τις ώρες κι άλλοτε ούτε για τρία λεπτά. Πάντα όμως κάτι έφτιαχνα και υπήρχε στο σπίτι μας. Ζαχαροπλαστική, μαγειρική, συνταγές που έβλεπα στο ίντερνετ, συνταγές που πάλευα να φτιάξω μόνη. Πειράματα που άλλες φορές πετύχαιναν κι άλλες όχι — δεν είχε σημασία. Είχα χρόνο να αποτύχω. Είχα όρεξη να δοκιμάσω.

Μετά έγινα μαμά. Πρώτα το μεγάλο μπεμπάκι και έπειτα το μικρό. Μαζί τους άλλαξαν όλα. Η αλλαγή δεν έγινε από τη μία στιγμή στην άλλη έγινε σταδιακά και ύπουλα. Τόσο ύπουλα που όταν το συνειδητοποίησα με έπιασε θλίψη. Ο χρόνος ξαφνικά μίκρυνε και δεν έφτανε ούτε για τα βασικά. Η ενέργεια λιγόστεψε. Η κουζίνα έπαψε να είναι χώρος δημιουργίας και έγινε χώρος ανάγκης.

Πλέον έπρεπε να μπαίνω σ’ αυτήν υποχρεωτικά και όχι για δημιουργική απασχόληση. «Να φάμε», «να μαγειρέψω», «γρήγορα», «να τελειώσουμε». Αυτές ήταν οι σκέψεις μου και, βήμα βήμα, με “κατάπιαν”.

Το χόμπι μου άρχισε σιγά σιγά να με δυσκολεύει. Όχι γιατί δεν το αγαπούσα πια, αλλά γιατί δεν υπήρχαν περιθώρια αποτυχίας. Η ακαταστασία ήταν πλέον μη αποδεκτή. Το «θα δοκιμάσω να δω τι θα βγει» στο μυαλό μου έπαψε να είναι κινητήριος δύναμη έγινε φόβος και με κλείδωσε. Κι έτσι, χωρίς πολλή σκέψη, το χόμπι έμεινε στην άκρη.

Και τώρα… τι γίνεται τώρα;

Τα παιδιά μεγάλωσαν λίγο. Τόσο όσο χρειάζεται για να ανάψει πάλι μέσα μου αυτή η σπίθα. Άρχισα ξανά τα βιντεάκια που με ξεσηκώνουν και μου βάζουν πάλι το μικρόβιο της κουζίνας. Νιώθω οριακά έτοιμη να επιστρέψω σ’ αυτό το χόμπι. Σίγουρα όχι όπως πριν, γιατί πλέον οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Όμως έχω κάτι άλλο. Έχω την ανάγκη να θυμηθώ ποια ήμουν πριν γίνω μαμά.

Ένα ζυμαράκι για ψωμί (πάτα για τη συνταγή εδώ) γίνεται αφορμή να νιώσω ξανά αυτή τη σπίθα της κουζίνας. Να συνειδητοποιήσω ότι έχω αλλάξει. Είμαι η Κωνσταντίνα, αλλά δεν είμαι 100% η ίδια. Κάτι μέσα μου έχει αλλάξει.

Δημιουργώ, σκέφτομαι και κάπως “μαλώνω” τον εαυτό μου. Προσπαθώ να με επαναφέρω, λέγοντάς μου πως τελικά δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Πως, παρ’ όλο που έχω παιδιά, μπορώ και δημιουργώ. Κι όμως — ήταν δύσκολο. Τα παιδιά κάθε μέρα αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν οι συνθήκες και όλο αυτό με μπερδεύει.

Αποφάσισα να μου δώσω τον χρόνο. Όσο χρειάζομαι για να χωρέσω ξανά στη ζωή μου κάτι που αγαπώ πολύ. Όχι όπως πριν. Αλλά όπως μπορώ τώρα.

Να προσπαθείς, να δίνεις χρόνο και να αγαπάς τον εαυτό σου. Αυτό προσπαθώ κι εγώ να κάνω.

Με αγάπη,
Κωνσταντίνα ❤️