Μαθήματα ενσυναίσθησης… “δεν θυμώνω εγώ….”

Κάθε μέρα δεν είναι ίδια όταν είσαι μητέρα. Το φετινό μας πρόγραμμα είναι γεμάτο μετά από απαίτηση των παιδιών. Πέρσι μάλλον βαρέθηκαν και φέτος ζήτησαν πολλές δραστηριότητες. Το συνεχές τρέξιμο από το πρόγραμμα δεν μ αφήνει λεπτό να ρουτινιάσω. Τι γίνεται όμως όταν τα νεύρα και το άγχος χτυπάνε κόκκινο; Αν μια μητέρα, σου πει ότι ζει το όνειρο και ποτέ δεν βγαίνει εκτός εαυτού ή έχει βοήθεια από τρίτα πρόσωπα 24/7 ή απλά λέει ψέματα. Ξέρεις, δυστυχώς υπάρχει αυτός ο ανταγωνισμός με το ποια ζει την τέλεια μητρότητα.

Βρέθηκα, λοιπόν, κι εγώ σε μια στιγμή τρομερής αδυναμίας, κούρασης και πολλών νεύρων. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες από εκείνη την μέρα διότι τα παρακάτω έμειναν χαραγμένα στο μυαλό μου. Θυμάμαι μόνο ότι ήμασταν όλοι πολύ πολύ κουρασμένοι. Το μεγάλο μπεμπάκι μου παρέδωσε μάθημα ενσυναίσθησης και κατανόησης που μου παρέδωσε.

Έβαλα τις φωνές γιατί απλά δεν γινόταν τίποτα όπως “έπρεπε” και τότε ακούω το μεγάλο μπεμπάκι με ήρεμη και σταθερή φωνή να μου λέει “μαμά δεν θυμώνω εγώ γιατί ξέρω ότι είσαι κουρασμένη και φωνάζεις επειδή δεν το σκέφτεσαι καλά”. Εκείνη τη στιγμή πάγωσα, καλύτερα να έπαιρνε ένα μαχαίρι να με καρφώσει. Ένιωσα απίστευτες τύψεις. Αμέσως άλλαξα τον τόνο της φωνής, σαν να μου έδωσε ένα χαστούκι και να συνήλθα, την είπα ότι έχει απόλυτο δίκιο και ζήτησα συγγνώμη για την συμπεριφορά μου.

Αργότερα που έμεινα μόνη στο σπίτι, τη στιγμή που όλοι κοιμούνται, στην απόλυτη γαλήνη και ηρεμία τότε άρχισα να σκέφτομαι ξανά τι είχε γίνει. Γέμισα ακόμα περισσότερες τύψεις, ακόμα μεγαλύτερη στεναχώρια. Ένα μικρό παιδί έδειξε την ωριμότητα και την συναισθηματική νοημοσύνη που έπρεπε να δείξω εγώ ως γονέας εκείνη τη στιγμή. Όπως εγώ έτσι κι εκείνη ήταν το ίδιο κουρασμένη.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειες μαμάδες, αλλά εμείς χρειαζόμαστε να τα ακούμε περισσότερο μερικές φορές.