«Γιατί μένεις ξυπνητή ως αργά;»
Κατευθείαν στο θέμα μπαίνω με αυτόν τον τίτλο και ακόμα αναρωτιέμαι γιατί δεν έγραψα νωρίτερα γι’ αυτό το θέμα, αλλά μάλλον δεν είχα καταλάβει ότι είναι κάτι που δεν το έχω μόνο εγώ.
Το ρολόι δείχνει μετά βίας 9.00 το βράδυ. Έχουμε ξεκινήσει τη διαδικασία του ύπνου από τις 7.00 για να καταφέρουμε να κοιμούνται στις 8.30, και τώρα το σπίτι έχει απόλυτη ησυχία κι εγώ έπρεπε να προσγειώνομαι στο κρεβάτι μου. Όμως όχι αρνούμαι, παρά την κούραση που έχω, κατηγορηματικά να το κάνω.
Το μυαλό μου αρχίζει να δουλεύει με άλλους ρυθμούς, με άλλη λογική. Για λίγο γίνομαι ο εαυτός μου και παράλληλα η μαμά δύο παιδιών, ενώ πιο μπροστά είμαι απλά η μαμά τους.
Όταν λέω ότι κοιμάμαι αργά οι περισσότεροι με κοιτάνε με απορία και τα ερωτήματα που ακολουθούν αυτό το βλέμμα είναι τα εξής:
- “γιατί κοιμάσαι τόσο αργά”
- “τι κάνεις εκείνη την ώρα”
- “πως σηκώνεσαι το πρωί”
Αναγνώρισες τον εαυτό σου κάπου εδώ; Τότε συνέχισε παρακάτω να μου πεις αν συμφωνείς ή να προσθέσεις την δική σου εμπειρία. Αν δεν σε αναγνώρισες στην πρώτη παράγραφο χαίρομαι για σένα αλλά μείνε στο άρθρο γιατί σίγουρα θα έχεις μια φίλη σαν εμένα και ήρθε η ώρα να την καταλάβεις.
Πάμε να απαντήσουμε με απόλυτη ειλικρίνεια στo ερώτημα: “Γιατί μένω ξυπνητή ως αργά;”
1. Γιατί απλά εκείνη την ώρα δεν απαιτεί κανένας τίποτα από μένα
Το πρωί ο χρόνος μου είναι για την δουλειά και την εξυπηρέτηση όσων περισσότερων ανθρώπων μπορώ. Μετά, στο σπίτι, έχουμε ένα συνεχόμενο “μαμά”, άγνωστο το πόσες φορές ακούγεται μέσα στη μέρα, που θέλει συνεχώς κάτι, είτε σημαντικό είτε ασήμαντο.
Οπότε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας εξαντλείται φροντίζοντας άλλους ανθρώπους. Ναι, την δουλειά μου την επέλεξα. Και ναι, επέλεξα να κάνω παιδιά. Αυτό δεν αναιρεί αυτόματα το γεγονός ότι είμαι άνθρωπος και κουράζομαι.
Οπότε ναι μένω ως αργά γιατί εκείνες τις ώρες δεν ακούω “Κωνσταντίνα χρειάζομαι αυτό” ή “μαμάάάάάάά θέλω βοήθεια, πεινάω, διψάω νυστάζω αλλά δεν θέλω να κοιμηθώ”. Είναι ο δικός μου χρόνος για να απολαύσω την ησυχία του σπιτιού.
2. Γιατί απλά είναι οι μόνες ώρες που ελέγχω απόλυτα.
Μπορώ να κάνω πολλά, μπορώ να μην κάνω και τίποτα απολύτως. Η εβδομάδα έχει 7 μέρες και δεν κάνω κάθε βράδυ τα ίδια. Με τα τρεξίματα των παιδιών είναι αδύνατον κάποια πράγματα να γίνουν νωρίτερα μέσα στην μέρα.
Το βράδυ, λοιπόν, θα κάνω δουλειές, θα μαγειρέψω, θα scrollάρω, θα πλέξω, θα ακούσω μουσική, θα δω σειρά ή θα μείνω ακίνητη στον καναπέ να κοιτάω το ταβάνι γιατί απλά το σπίτι θα έχει ησυχία. Αυτή η ησυχία είναι απίστευτα εθιστική.
Είναι δύσκολη η επόμενη μέρα; Ναι είναι δύσκολη.
Έχω ενοχές; Ναι έχω.
Κάνω το ίδιο πράγμα τα τελευταία 2 χρόνια; Ναι το κάνω.
Γιατί; Μα φυσικά για όλους τους παραπάνω λόγους. Θα ξυπνήσω το πρωί με το ζόρι, το ξέρω. Αλλά το αγνοώ, γιατί το βράδυ έχω περάσει τις στιγμές που ήθελα με τον εαυτό μου.
Το ότι το παρακάνω κάποιες φορές… αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
Τελικά αναγνώρισες τον εαυτό ή κάποια φίλη σου σ’ αυτό το κείμενο; Εσύ τι ώρα επιλέγεις να κοιμηθείς ή να κάνεις τις δουλειές σου;